Başak BOZKURT’un Şiirleri

UMUDA DOĞRU Gün ışığı özenle eğiliyor Saçlarını okşarken Sen mutlu uykundasın Buklelerin düşmüş alnına Çocukları seven bir yetişkin gibi Yavaşça düzeltiyor Aklındakileri Kalpleri boyuna kırılan ışıklar Masum soluklar alıyorsun Geri vermeyi biliyorsun hayata Aldıklarını... Rüyanda melekleri görmüşçesine Gülümsüyorsun Yanakların da Kulakların da Gözkapakların da Gülümsüyor... Gülünce yüzünde değil Sanki tüm evrende güller açıyor. Sabaha karşı 5.45 Trende... Annenin karnında... Bulgaristan sınırını geçiyorsun.

30. BASIM Kirlenir ellerimiz Kumdan kaleler yaparsak Eskir oyuncaklarımız Büyüdükçe hayallerimiz Gerçekten seversek Çok kırılır kalbimiz       diyen romanlar       neden çok satarlar? İMGE Uzak yollardan geldim Güneş yoktu kimi zaman Işığıyla bana yol gösterecek Taze bir yaprağı okşayacak şefkatle Ben, güneşimi bulmaya geldim. Umutlarımı kaybettim kimi zaman Toprağın öyküsünü dinledim sessizce Başımı dizine yasladığım bir Sevgili gibi tutkuyla Ve bir anne gibi merhametle Sardı beni Ben, Ait olduğum yeri bulmaya geldim. Aç ve susuz kaldım kimi zaman Tüm ırmaklarım kurumuştu Olgun meyvelerine erişemiyordum ağaçların Kalbimdeki sıcaklık Aklımdakiler Ve söylediklerin Kuğunun boynunu incitmeden okşayan İnançtı... Ben, inancımı bulmaya geldim. Ayrıntıların olabilirliği yüzünden Yorgundum kimi zaman Ama anladım ki Yüreğimizdekiler, en büyük ayrıntısıdır Masum çocuk yüzlerini Okşayan bakışlarımızın Ben, seni bulmaya geldim. Ben seni sevmeye geldim. Başak BOZKURT

---

ANA SAYFA