SERVET YÜKSEL’İN ŞİİRLERİ |
ARAFAT
Her hac
mevsiminde mümin gönüller, Bağrında
gözyaşı dökmeyi diler, Hükmünü
yitirir tüm mesafeler, Ellerini açmış bütün kainat. Meydanların sultanı ey Arafat. Bir
mahşeri kalabalık kucağın, Günahları
eritmekte sıcağın, Nice
erler gördüm kurmuş otağın, Kalb gözüyle ötelere bakarmış. Sende vuslat ırmakları akarmış. Hani
Peygamberin ayak izleri ? Hani
başlara taç, inci sözleri ? Ta o
zaman seyretmişti bizleri, Bir hicran ki her zerremi sızlatır. O güzel günleri yadına getir. Nefis
iki büklüm, iblisler naçar, Toz
toprak içinde sabır gül açar, Kul
huzura durur, Hak Rahmet saçar, ‘Lebbeyk’sedaları gelir her yandan. Ey aşık geçtin mi candan, canandan ?.. |
ATEŞTE AÇAN GÜL Gönül eşiğinde boyun eğende, Bakışların gözlerime değende, Yalın kılıç bir aşk şahlanır bende, Gül ateşte nasıl açar Efendim ? Kul dediğin her dem naçar Efendim. Beni ne ben,ne aynalar tanıyor, Neresinden tutsam aklım kanıyor, Toprak şerha şerha,gökler yanıyor, Rüyalarım bile soldu Efendim.
İnsanlığım talan oldu Efendim. Bilirim gün batmaz şefkât ülkende, Bir sırlı uykuya dalsam gölgende, Gariblerin hüznü mü var heybende,? Her ne yana
baksam gurbet Efendim.
Yollar tekin değil;medet Efendim.. Her gece çağırır kırk melâl beni, Susuz kuyulardan çıkar al beni, Huzur kokan bir sefere sal beni, Koynumda verdiğin ferman Efendim. Yakamı bıraksın zaman Efendim.. Ey bir özge muhabbetin âlimi, Kimselere anlatamam halimi, Sen bilirsin içimdeki zalimi, Can öğütür değirmeni Efendim. Tut elimden kaldır beni Efendim... |
